Kanarek belgijski-malinoi wodnotokowy

Rasa ta ma trzystuletnią historię. Otrzymana ją w Belgii, w mieście Mechelen. Zdobyła już sobie na świecie ogromna popularność. Barwą charakterystyczna dla niej jest kolor żółty. Dopuszczalna jest jedna ciemniejsza plamka nie większa niż 1 cm, lub jedno ciemne pióro w skrzydle. Większa liczba plam jest odstępstwem od wzorca rasy. Kanarek wodnotokowy jest nieco większy od kanarka harceńskiego. Krzyżowanie kanarków wodnotokowych z innymi rasami kanarkami jest niewskazane, gdyż wpływa ujemnie na śpiew ptaków.

Warunki chowu

Kanarki wodnotokowe trzyma się w podobnych warunkach jak harceńskie, wymagają one takiej samej opieki i karmy.

Rozmnażanie

Ptaki rozmnażają się przeważnie w sposób monogamiczny. Zaleca się, aby klatki lęgowe miały długość co najmniej 60 cm i wysokość 40 cm.

Śpiew

Jest on główną zaletą kanarków wodnotokowych i może się składać z 17 tur (zwrotek). Dwie trzecie zwrotek ptak wyprowadza z dziobkiem zamkniętym, jedną trzecia może wykonywać z dziobkiem otwartym. Bardzo dobrym śpiewakiem są te ptaki, które mają w swym repertuarze ponad dziesięć zwrotek. Śpiew kanarków wodnotokowych jest głośny i dźwięczny, niektóre tury przypominają trele słowicze, inne zaś kaszel. W hodowli kanarków wodnotokowych ważne jest to, że nie eliminuje się z ich śpiewu żadnej nowo powstałej tury, lecz przyznaje się za nią dodatkowe punkty i tym samym zachęca się hodowców do jej utrwalania i udoskonalania. Klokowany turkot wodny składa się z kolejno po sobie następujących sylab: bli, bli, bli-blu, blu, blu-klok, klok, klok. Następna tura wodna ma brzmienie: wu, wu, wu-lu, lu, lu-lo, lo, lo. Od drugiej tury o tonacje wyżej brzmi trzecia tura wodna, którą ptak musi wykonać z zamkniętym dziobem i dosyć dużą szybkością; jest to kulkowanie o brzmieniu podobnym do sylab: lo, lo, lo-lu, lu, lu kilkakrotnie powtarzane. Dwie dalsze tury to turkot basowy, przy czym raz ptak wydaje go powoli i z zamkniętym dziobem, za drugim zaś w nieco przyspieszonym tempie. Obydwie tury podobne są do turkotu basowego kanarka harcerskiego, lecz o nieco twardszym układzie wokalnym. Obie tury basowe ptak może również wprowadzać w sposób zmienny, tj. z początku w tonacji głębokiej stopniowo przechodzącej do wyższego brzmienia. Jedną z najbardziej typowych i najbardziej pożądanych dla tego ptaka tur jest: „tjonker”, mający wybitnie metaliczny dźwięk. Tura ta jest wykonywana z dziobem otwartym; powinny w niej być wyraźnie słyszalne zestawienia głosek: tjonk, tjonk, tjonk, tjonk-tong, tong, tong-tjunk, tjunk, tjunk. Jeśli tura jest falowana, w konkursowej punktacji ocenia się ją wyżej. Kanarek flandryjski wykonuje także inne tury; flety w różnych odmianach, tokowanie, dzwonki i turkoty dzwonkowe oraz szokiem. Wyuczenie kanarków flandryjskich śpiewu jest łatwiejsze niż uczenie kanarków harceńskich. Klatki do przetrzymywania samczyków oraz klatki na konkurs są znacznie obszerniejsze, ptaki mają w nich więcej swobody.

Skala punktowa oceny śpiewu kanarków flandryjskich wodnotokowych

Klokowany turkot wodny - 12 pkt

Przemienny turkot wodny - 9 pkt

Kulkowany turkot wodny - 6 pkt

Turkot basowy - 6 pkt

Turkot stalowy - 9 pkt

Flet - 9 pkt

Mocne basy - 6 pkt

Dzwonki - 6 pkt

Dzwonek basowy - 6 pkt

Bas fletowy - 6 pkt

Tjonker - 6 pkt

Szokiel - 3 pkt